ಬಡತನದ ಬದುಕಿನಿಂದ ಕನ್ನಡದ ಹೋರಾಟದ ಮುಂಚೂಣಿಗೆ: ಅವಮಾನವನ್ನೇ ಆಕ್ರೋಶವಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ಅಕ್ಷಯ ನಾಗೇಕರ್!

ಕಾರವಾರ: ಕೆಲವರ ಬದುಕು ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಲ್ಲೇ ಮುಗಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಎದುರಿಸಿದ ನೋವು, ಅವಮಾನ ಮತ್ತು ಹೋರಾಟವನ್ನೇ ಸಮಾಜದ ನೋವು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. 

ಕಾರವಾರದ ಅಕ್ಷಯ ನಾಗೇಕರ್ ಅವರ ಬದುಕು ಅಂತಹ ಪಯಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ. ಬಡತನದ ನಡುವೆ ಬೆಳೆದ ಬಾಲಕ, ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತ ಯುವಕ, ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಹೋಟೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ದುಡಿದ ಕಾರ್ಮಿಕ, ಕೊರೊನಾ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಉದ್ಯಮ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿ-ಇದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡದ ನೆಲ, ನುಡಿ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡ ಕಥೆಯಿದು.

ಅಕ್ಷಯ ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೋದರೆ ಅದು ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರ ಬದುಕಿನ ಆರಂಭದ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಹೋರಾಟದ ಬೀಜ ಬಿತ್ತಲಾಗಿತ್ತು. ಬಡ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಕ್ಷಯ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡರು. ಅಕ್ಷಯ ಮತ್ತು ಅವರ ಸಹೋದರನ ಬದುಕಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೊಣೆ ತಾಯಿ ನಿರ್ಮಲಾ ಅವರ ಹೆಗಲೇರಿತು. ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡಿಸುವುದು, ಕುಟುಂಬವನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸುವುದು ಸುಲಭದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ ಹೋರಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ.

ಆದರೆ ಕಷ್ಟದ ನಡುವೆಯೂ ಅಕ್ಷಯ ಅವರ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ದಾರಿ ತೆರೆದಿತ್ತು.‌ ಹಿಂದೆ ಕಾರವಾರದ ಸಾಯಿ ಸಮಿತಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದ ಫಾತರ್‌ಪೇಕರ್ ಹಾಗೂ ಕರುಣಾ ತಾಯಿ ಅವರ ನೆರವು ದೊರೆತಿದ್ದು, ಅಕ್ಷಯ ಅವರನ್ನು ಮಂಗಳೂರಿನ ಅಳಿಕೆಯ ಶ್ರೀ ಸತ್ಯಸಾಯಿ ಲೋಕಸೇವಾ ಸಂಸ್ಥೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಂಸ್ಥೆಯತ್ತ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. ಬದುಕಿನ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಆ ನೆರವು ಅವರ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಸ ದಿಕ್ಕು ನೀಡಿತು. ತಮ್ಮ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಹಿಡಿದವರನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞತೆಯಿಂದ ನೆನೆಯುವ ಅಕ್ಷಯ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ತಾನು ಬೆಳೆದ ಮೇಲೆ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಏನಾದರೂ ಮರಳಿ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಕೂಡ ಗಟ್ಟಿಯಾಗತೊಡಗಿತು.

ಶಿಕ್ಷಣದ ಬಳಿಕ ಜೀವನ ಮತ್ತೆ ಅವರನ್ನು ಹೋರಾಟದ ಮತ್ತೊಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ದಿತು. ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಗೋವಾಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ಅಕ್ಷಯ ಹೋಟೆಲ್ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಅವರೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡದ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡಿತು.

ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮಾತನಾಡುವವರನ್ನು ಕೆಲವರು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅಕ್ಷಯ ಅವರನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ಕಾಡಿದವು. ಕರ್ನಾಟಕದಿಂದ ಬಂದವರನ್ನು ಅವಹೇಳನಕಾರಿ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ಅವರ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದವು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ  ಕರ್ನಾಟಕದವರು ‘ಘಾಟಿ’ ಎಂಬ ರೀತಿಯ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸುವ ಘಟನೆಗಳು ಅವರೊಳಗೆ ನೋವು ಮತ್ತು ಆಕ್ರೋಶ ಮೂಡಿಸಿದವು.

ಆದರೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಬೇರೆಯಿತ್ತು. ಕುಟುಂಬವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ತಮ್ಮನ ಭವಿಷ್ಯ ಕಟ್ಟಬೇಕಿತ್ತು. ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಧುಮುಕುವ ಅವಕಾಶವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹೀಗಾಗಿ ಅವಮಾನವನ್ನು ನುಂಗಿಕೊಂಡೇ ದುಡಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಆದರೆ ಆ ನೋವು ಅವರೊಳಗೆ ಸತ್ತುಹೋಗಲಿಲ್ಲ. ಅದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಯಿತು. ಪ್ರಶ್ನೆ ಆಕ್ರೋಶವಾಯಿತು. ಆಕ್ರೋಶ ಮುಂದೆ ಹೋರಾಟದ ಸಂಕಲ್ಪವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು.

ಗೋವಾದಲ್ಲೇ ಹೋಟೆಲ್ ಮ್ಯಾನೇಜ್‌ಮೆಂಟ್ ಶಿಕ್ಷಣ ಪಡೆದ ಅಕ್ಷಯ, ಬಳಿಕ ವಿವಿಧ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಹೋಟೆಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಎಕ್ಸಿಕ್ಯೂಟಿವ್ ಶೆಫ್ ಆಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆದರೂ ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಿತು. ಕಾರವಾರಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ಬಳಿಕ ವಿವಿಧ ಉದ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ಕೊರೊನಾ ಮಹಾಮಾರಿ ಅವರ ಬದುಕಿಗೂ ದೊಡ್ಡ ಹೊಡೆತ ನೀಡಿತು. ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಉದ್ಯಮ ಕುಸಿಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಬದುಕನ್ನು ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಎದುರಾಯಿತು.

ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸೀಬರ್ಡ್ ಪ್ರದೇಶದ ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಚಾಲಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು. ತಿಂಗಳಿಗೆ ಸುಮಾರು 13 ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಸಂಬಳದಲ್ಲಿ ದುಡಿದರು. ಬದುಕು ಮತ್ತೆ ಕೆಳಹಂತದಿಂದ ಆರಂಭವಾದರೂ ಅಕ್ಷಯ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಆರಂಭಿಸಿ ಸ್ವಾವಲಂಬಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿದರು.

ಇವೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ಅವರೊಳಗಿನ ಕನ್ನಡದ ಕಿಚ್ಚು ಮಾತ್ರ ಆರಲಿಲ್ಲ.

ದಾಂಡೇಲಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ನಡಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ಮತ್ತು ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಅಕ್ಷಯ, ಕ್ರಮೇಣ ಕನ್ನಡಪರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯರಾದರು. ಕನ್ನಡ ಶಾಲು ಧರಿಸಿ ಹೋರಾಟದ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವುದು ಅವರ ಗುರುತಾಗಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಕಾರವಾರ ಸೇರಿದಂತೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ವಿವಿಧೆಡೆ ಕನ್ನಡದ ಬದಲಿಗೆ ಅನ್ಯಭಾಷೆಯ ಫಲಕಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಾಗ ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು.

ಮರಾಠಿ ಮತ್ತು ಹಿಂದಿ ಭಾಷೆಯ ಫಲಕಗಳನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಕಪ್ಪು ಮಸಿ ಬಳಿದು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿದ ಘಟನೆಗಳು ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ಗಮನ ಸೆಳೆದವು. ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಫಲಕದ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಭಾಷಾ ಗೌರವ ಉಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಅವರ ನಿಲುವಿನ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿತ್ತು.

ಅಕ್ಷಯ ಅವರ ಹೋರಾಟಗಳು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲೂ ಅವರ ಗುರುತು ಗಟ್ಟಿಯಾಯಿತು. ಕರ್ನಾಟಕ ರಕ್ಷಣಾ ವೇದಿಕೆಯ ರಾಜ್ಯ ನಾಯಕತ್ವ ಅವರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಕಾರವಾರ ತಾಲೂಕು ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನೀಡಿತು. ಸಂಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡ ಜಿಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಅವರ ಹೆಗಲೇರಿತು.

ಜಿಲ್ಲಾಧ್ಯಕ್ಷರಾದ ಬಳಿಕ ಅವರ ಹೋರಾಟದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿತು. ಕನ್ನಡ ನಾಡು, ನುಡಿ, ನೆಲ, ಜಲ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಿಗರ ಹಕ್ಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಿ ಅಕ್ಷಯ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡರು. ಬೆಳಗಾವಿ ಗಡಿ ವಿವಾದದಿಂದ ಕಳಸಾ-ಬಂಡೂರಿ ಹಾಗೂ ಮಹಾದಾಯಿ ವಿಚಾರದವರೆಗೆ ರಾಜ್ಯದ ವಿವಿಧ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರೈಲ್ವೆ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂದು ಆಗ್ರಹಿಸಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿದರು.

ಅವರ ಹೋರಾಟ ಕನ್ನಡದ ಭಾಷಾ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಉತ್ತರ ಕನ್ನಡದ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ರಕ್ಷಣೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತಿದರು. ಜಿಲ್ಲೆಯ ನೆಲದಿಂದ ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಮರಳು ಹೊರರಾಜ್ಯಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸುವುದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿದರು. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದುರಾದಾಗ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವುದು, ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯುವವರೆಗೆ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದು ಅವರ ಕಾರ್ಯಶೈಲಿಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಯಿತು.

ಆದರೆ ಹೋರಾಟದ ದಾರಿ ಎಂದಿಗೂ ಹೂವಿನ ಹಾಸಿಗೆಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವಿಚಾರದ ಪರವಾಗಿ ನಿಂತಾಗ ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ವಿರೋಧ ಎದುರಾಗುತ್ತದೆ. ಟೀಕೆಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೋರಾಟದ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಿಂತ ಹೋರಾಟಗಾರನ ಮೇಲೆಯೇ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅಕ್ಷಯ ಅವರ ಪಯಣವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಹೊರತಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ತಮ್ಮ ನಿಲುವಿನಿಂದ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯದೆ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತದ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತ್ತಾ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಕಾರವಾರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಕ್ಷೀಣಿಸಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷಯ ಅವರಂತಹ ಯುವ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಸಂಘಟನಾತ್ಮಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೊಸ ಚೈತನ್ಯ ನೀಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಯುವಕರನ್ನು ಕನ್ನಡಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳತ್ತ ಸೆಳೆಯುವುದು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹೋರಾಟದ ಮೂಲಕ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ತರುವುದು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಜಾಗೃತಿ ಮೂಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಮುಂದುವರಿದವು.

ಅಕ್ಷಯ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಮುಖವೂ ಇದೆ. ಹೋರಾಟದ ನಡುವೆ ತಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕನ್ನೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಅವರು ಪ್ರಸ್ತುತ ಜಿಮ್ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ದೇಹದಾರ್ಢ್ಯ ಸ್ಪರ್ಧೆಗಳಲ್ಲೂ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜೀವನೋಪಾಯ, ಉದ್ಯಮ, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮತ್ತು ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯ ನಡುವೆ ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟವನ್ನೂ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಅಕ್ಷಯ ನಾಗೇಕರ್ ಅವರ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ರಕ್ಷಣಾ ವೇದಿಕೆಯ ಜಿಲ್ಲಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಅವರ ಬದುಕಿನ ಬಹುಮುಖ್ಯ ಭಾಗ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರ ಹೋರಾಟದ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಹುದ್ದೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಿದೆ.

ತಂದೆಯನ್ನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನೋವು ಇದೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಬದುಕನ್ನೇ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟ ತಾಯಿಯ ತ್ಯಾಗವಿದೆ. ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕಾಗಿ ಸಿಕ್ಕ ನೆರವಿನ ಋಣವಿದೆ. ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಗೋವಾಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದ ದಿನಗಳಿವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ಅವಮಾನಗಳಿವೆ. ಕುಟುಂಬಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಅವಮಾನವನ್ನೇ ನುಂಗಿಕೊಂಡು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯಿದೆ. ಬದುಕು ಕೈಹಿಡಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಕೊರೊನಾ ಬಂದು ಉದ್ಯಮವನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡ ನೋವಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಚಾಲಕರಾಗಿ ದುಡಿದು, ಕ್ಯಾಂಟೀನ್ ಆರಂಭಿಸಿ ಬದುಕು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಹೋರಾಟವಿದೆ.

ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಮಾತ್ರ ಒಂದು ಸಂಗತಿ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ -ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿ.

ಒಮ್ಮೆ ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಿದ ಮಾತುಗಳು ಅಕ್ಷಯ ಅವರೊಳಗೆ ನೋವು ಮೂಡಿಸಿದ್ದವು. ಆ ನೋವು ಮುಂದೆ ಕೋಪವಾಯಿತು. ಕೋಪ ಹೋರಾಟದ ಸಂಕಲ್ಪವಾಯಿತು. ಆ ಸಂಕಲ್ಪ ಸಂಘಟನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿ ಬೆಳೆದಿತು. ಇಂದು ಕನ್ನಡಿಗರ ಗೌರವ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಸ್ಥಾನಮಾನ, ನಾಡಿನ ನೆಲ-ಜಲ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹಕ್ಕಿನ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ತಂದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದೆ.

ಅವರ ಬದುಕು ಹೇಳುವ ಸಂದೇಶ ಸರಳವಾಗಿದೆ. ಹೋರಾಟಗಾರ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಬದುಕು ಅವನನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ಬಡತನ ಅವನಿಗೆ ನೋವನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅನ್ಯಾಯ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಮಾನ ಕಿಚ್ಚು ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಕಿಚ್ಚಿಗೆ ಒಂದು ಗುರಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಅದು ಹೋರಾಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಕ್ಷಯ ನಾಗೇಕರ್ ಅವರ ಪಯಣವೂ ಇದೇ ರೀತಿಯದ್ದು. ಬಡತನದ ಬದುಕಿನಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಹಾದಿ, ಕುಟುಂಬದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾಗಿತು. ಗೋವಾದಲ್ಲಿನ ಅವಮಾನ ಕನ್ನಡದ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿತು. ಬದುಕಿನ ಏಳು-ಬೀಳುಗಳು ಅವರನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸುವ ಬದಲು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿದವು. ಇಂದು ಅದೇ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕನ್ನಡದ ಪರವಾಗಿ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ, ಅವರ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸಂಘಟನೆಯ ಧ್ವಜವಿಲ್ಲ; ತನ್ನದೇ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಕಷ್ಟ ಕಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅನುಭವವೂ ಇದೆ.

ಹುದ್ದೆಗಳು ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಸಂಘಟನೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಹೋರಾಟದ ವೇದಿಕೆಗಳೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅನ್ಯಾಯ ಕಂಡಾಗ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕು ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಉಳಿದರೆ ಹೋರಾಟಗಾರನ ಗುರುತು ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಅಕ್ಷಯ ನಾಗೇಕರ್ ಅವರ ಕಥೆಯೂ ಅಂತಿಮ ಅಧ್ಯಾಯ ತಲುಪಿಲ್ಲ. ಬಡತನದ ದಿನಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಈ ಪಯಣ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡಪರ ಹೋರಾಟದ ಮೂಲಕ ಇನ್ನೊಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆ. ಮುಂದೆ ಈ ಹೋರಾಟ ಅವರನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಲಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಾಲವೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅವಮಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಮಾತುಗಳು ಅವರೊಳಗೆ ಹೊತ್ತಿಸಿದ ಕಿಚ್ಚು, ಇಂದು ಕನ್ನಡದ ಪರವಾಗಿ ಕೇಳಿಸುವ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುವುದು ಅವರ ಬದುಕಿನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ತಿರುವಾಗಿದೆ.

ಬದುಕು ಅವರನ್ನು ಹೋರಾಡುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿತು; ಅವಮಾನ ಕನ್ನಡಕ್ಕಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು ಕಲಿಸಿತು. ಆ ಎರಡೂ ಸೇರಿ ಅಕ್ಷಯ ನಾಗೇಕರ್ ಅವರನ್ನು ಹೋರಾಟಗಾರನನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿವೆ.

ಅವಮಾನವೇ ಹೋರಾಟದ ಕಿಚ್ಚಾಯಿತು!

ಗೋವಾದಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಿಗರನ್ನು ‘ಘಾಟಿ’ ಎಂದು ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಮಾತುಗಳು ಅಕ್ಷಯ ನಾಗೇಕರ್ ಅವರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಳವಾಗಿ ನೋಯಿಸಿದ್ದವು. ಕುಟುಂಬದ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ಅಂದು ಮೌನವಾಗಿರಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇತ್ತು. ಆದರೆ ಆ ಅವಮಾನ ಮನಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಉಳಿಯಿತು. ಅದೇ ನೋವು ಮುಂದೆ ಆಕ್ರೋಶವಾಯಿತು, ಆಕ್ರೋಶ ಕನ್ನಡದ ಪರವಾದ ಹೋರಾಟವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು.

ಬಡತನ, ತಂದೆಯ ಅಗಲಿಕೆ, ತಾಯಿಯ ಹೋರಾಟ, ಬದುಕಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ ದುಡಿಮೆ, ಕೊರೊನಾ ತಂದ ನಷ್ಟ, ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಎದುರಿಸಿದ ಅಕ್ಷಯ, ತಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಸಂಕಷ್ಟಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಕನ್ನಡದ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಕನ್ನಡದ ನೆಲ, ನುಡಿ, ಜಲ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡಿಗರ ಹಕ್ಕಿನ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದಾಗ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಒಮ್ಮೆ ಅವಮಾನವಾಗಿ ಕೇಳಿಬಂದ ಮಾತುಗಳು… ಇಂದು ಕನ್ನಡದ ಪರವಾಗಿ ಮೊಳಗುವ ಹೋರಾಟದ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿವೆ.